Prawie na granicy

Emmanuel Moreno Lopez, Meksyk

Ta praca rodzi się z głęboko osobistego miejsca: mój ojciec i moi dziadkowie chorowali na cukrzycę. Dorastanie, podczas którego obserwowałem, jak codziennie radzili sobie z tymi wynikami i cichym stresem, odcisnęło na mnie piętno. Ich doświadczenia stały się zarówno inspiracją, jak i przypomnieniem, że walka toczy się nie tylko w ciele, ale także w umyśle.

“Prawie na granicy” ma na celu wizualne przedstawienie ciągłego lęku, jaki wiele osób z cukrzycą odczuwa podczas monitorowania poziomu glukozy. Kompozycja wykorzystuje nakładające się twarze i dłonie, aby oddać dezorientację, presję psychiczną oraz uczucie uwięzienia w wielu myślach naraz. Ta fragmentacja odzwierciedla to, jak umysł dzieli się między strach, zmartwienie, frustrację i samokontrolę.

Dramatyczne użycie czerwieni i błękidu symbolizuje dwie przeciwstawne siły: czerwień jako stan alarmowy, stres i pilność, podczas gdy błękit sugeruje spokój, kontrolę i kliniczny chłód. Te przeciwstawne energie ścierają się w pacjencie, reprezentując wewnętrzny konflikt, który pojawia się jeszcze przed poznaniem wyniku.

W samym centrum glukometr wyświetla wynik 127 – wartość techniczną mieszczącą się w normie, a jednak bardzo bliską progu. Ta bliskość rodzi prawdziwy i nieustanny lęk: obawę przed znalezieniem się o krok od przekroczenia granicy. Dla wielu osób z cukrzycą każdy pomiar może wywoływać poczucie winy, frustrację lub strach przed utratą kontroli. Urządzenie staje się więc symbolem emocjonalnym, a nie tylko medycznym.

Wiele dłoni podkreśla powtarzalne, niemal kompulsywne działanie polegające na testowaniu – konieczną rutynę, która jednak wyczerpuje umysł. Zfragmentowana twarz reprezentuje tożsamość emocjonalną pacjenta: pozornie opanowaną, ale wewnętrznie podzieloną przez niepokój.

Tym dziełem pragnę wyrazić, że lęk u osób z cukrzycą nie zawsze wynika ze złych wyników, ale z ciągłej możliwości przekroczenia tej granicy. Życie “prawie na krawędzi” to stan umysłu – codzienne przypomnienie, że nawet najmniejsze wahanie może przynieść poważne konsekwencje. Ta praca zachęca do empatii, zrozumienia i wizualizacji tej niewidzialnej presji.

Ciche męstwo

Kanjaree Suppawittaya, Tajlandia

Życie z cukrzycą typu 1 wiąże się z niewidzialnym ciężarem – jako pacjent z C1D od ponad dziesięciu lat zdałem sobie sprawę, że idealna kontrola każdego dnia jest niemal niemożliwa. Ciągła świadomość konieczności utrzymywania poziomu cukru we krwi w normie, wstrzykiwania odpowiednich dawek różnych rodzajów insuliny, radzenia sobie ze stanami wysokimi i niskimi oraz podejmowania setek innych decyzji związanych z cukrzycą – oprócz wszystkich normalnych decyzji, które każdy podejmuje codziennie – wywołuje poczucie “nigdy niebędącego poza służbou” oraz lęk, który rodzi się wewnątrz.

Choć zyskałam ogromne wsparcie ze strony rodziny, rówieśników i zespołu opieki zdrowotnej, nadal zdarzają się momenty, kiedy staję w obliczu sytuacji społecznych oraz presji oczu i uszu, które nie rozumieją. Jestem wdzięczna, że mogę dzielić się swoją historią z cukrzycą typu 1, ale konieczność ciągłego tłumaczenia się każdemu, kto widzi mój stan – z głęboką nadzieją, że zrozumie, a czasem puszczenia tego mimo uszu w przypadku tych, którzy nie zrozumieją – jest przytłaczająca. Błędne przekonania innych i bolesne przepowiednie na temat mojej przyszłości są często bolesne i czasami sprawiają, że czuję się niepewnie, pomimo dużej wiary i pewności siebie oraz swoich możliwości.

Ostatecznie życie z cukrzycą typu 1 to nie tylko zarządzanie liczbami – to odnajdowanie równowagi, odporności psychicznej i akceptacji. Dla mnie pierwszym krokiem było zaakceptowanie całej siebie i powiedzienie sobie: “Tak, mam cukrzycę i będę żyć z nią dobrze”. I właśnie to robiłam do tej pory. Bycie pacjentką i doświadczanie tego, czego wielu może nie doświadczać, ukształtowało mnie na pracowitą i pełną empatii studentkę trzeciego roku medycyny. Nadal noszę w sobie pewne lęki, ale wiem, że siła we mnie oraz wsparcie naszej światowej społeczności osób z cukrzycą pomogą mi przezwyciężyć wszystko. Mam nadzieję przeżyć życie dobrze – dla mojej dziesięcioletniej wersji z przeszłości i dla Was wszystkich, moi drodzy przyjaciele.

Takie małe, takie wielkie

Irene Cotroneo, Włochy

Za każdym razem, gdy patrzę na wkłucie od pompy insulinowej, myślę o tym, że to niesamowicie mały element, który utrzymuje mnie przy życiu. Tak mały i delikatny, a zarazem tak wielki i niezbędny. Wielki, ponieważ jest moją pierwszą potrzebą i drugim głównym bohaterem mojego życia, zaraz po mnie. Czasami czuję, że nie ma wyjścia i wpadam w panikę. Czasami cukrzyca to po prostu zwykłe zadanie. Często się zmagam, ale idę naprzód. Tak już jest.

Niewidzialny ciężar

Belma Tahto, Bośnia i Hercegowina

Moja historia z cukrzycą.

Jako farmaceuta codziennie spotykam osoby żyjące z cukrzycą. Każda rozmowa, każde pytanie, obawa czy nadzieja, którymi się dzielą, pozostawiają we mnie ślad.

Z czasem nauczyłem się, że cukrzyca to nie tylko stan fizyczny, ale także emocjonalna podróż, która wymaga odwagi, cierpliwości i odporności psychicznej. Jako samozwańczy malarz staram się przekuwać te emocje w kolory. W ten sposób narodziła się moja sztuka. To wizualny wyraz cukrzycy i lęku, połączenie ciemności i światła, walki i nadziei. Odbija ona niewidoczną stronę cukrzycy, niepokój, niewidzialny ciężar niepewności, ale także światło nadziei, które nigdy nie gaśnie.

Więc czy to poprzez moją pracę jako farmaceuta, czy poprzez kolory i pociągnięcia pędzla, moja misja pozostaje taka sama: pomagać, rozumieć i oferować wsparcie.

Poprzez tę pracę, stworzoną na potrzeby kampanii “To jest cukrzyca”, pragnę pokazać, że empatię i zrozumienie można wyrazić nie tylko poprzez medycynę, ale także poprzez sztukę.

Głosy wewnątrz

Nawelles La Rosa, Włochy

“Głosy wewnątrz” zrodziły się z cichego wsłuchiwania się w tych, którzy każdego dnia żyją z cukrzycą. Za każdym aktem kontroli kryje się wszechświat myśli, lęku i kruchej równowagi. To hołd dla tych, którzy w ciszy stawiają czoła swojej walce, przekształcając ból w odwagę i świadomość.

To dzieło sztuki odzwierciedla wewnętrzny dialog osób żyjących z cukrzycą – chorobą, która wykracza poza ciało i sięga umysłu. Głosy wyłaniające się wokół twarzy symbolizują ciągły lęk przed kontrolą, strach przed nagłymi zmianami oraz zmęczenie wynikające z konieczności zachowania ciągłej czujności.
W spokojnej, jasnej twarzy w centrum widzimy cichą siłę tych, którzy dzień po dniu wybierają stawianie czoła swojej chorobie ze świadomością i godnością. Kontrast między ciemnością a światłem wyraża wewnętrzną drogę między emocjonalnym chaosem a poszukiwaniem równowagi.

Jest to zaproszenie, aby spojrzeć poza chorobę – dostrzec niewidzialną, lecz głęboką walkę, jaką wielu znosi, i przekształcić strach w odporność psychiczną.

Odrodzenie z Ciemności

Diego Berzagui, Brazylia

“Odrodzenie z mroku” ukazuje podróż osób żyjących z cukrzycą – początkowy mrok, strach i ból odbijający się w oczach, ale także eksplozję kolorów wybuchającą z umysłu, gdy odkrywa się, że można żyć pełnią życia. Serce na piersi symbolizuje miłość, która trwa nawet w obliczu ograniczeń, podczas gdy organiczne kształty wyłaniające się z głowy reprezentują nadzieję, dyscyplinę i rozkwit nowego życia.

Dzieło sztuki przypomina nam, że cukrzyca nie jest końcem, lecz zaproszeniem do ponownego odkrycia siebie, czerpania siły ze świadomości oraz odrodzenia się w kolorze, równowadze i witalności.

Kobieta z fatalną fryzurą

Linda Chan, kobieta z koszmarnym dniem na głowie

Choruję na cukrzycę od 33 lat i tracę wzrok. Przeszedłem na emeryturę z powodu depresji i złego stanu zdrowia w wieku 55 lat. Chodziłem na zajęcia plastyczne i teraz stawiam znaki i dostrzegam w nich obrazy. „Zły dzień dla włosów” to sytuacja, kiedy wszystko idzie nie tak, a człowiek czuje, że włosy, a w tym przypadku cukrzyca, to jedyna rzecz, która cię definiuje, z powodu ciągłej potrzeby radzenia sobie z tą chorobą oraz nieustającego wysiłku, świadomości i smutku, które potrafią przytłoczyć, bez względu na to, jak bardzo się starasz.

Cukrzyca spowodowała u mnie utratę wzroku, problemy z sercem, chorobę nerek i neuropatię, ponieważ przez cały ten czas potrzebowałem insuliny... Teraz mam stały monitor i to zmienia moje życie.

Trzymający oddech na plecach

Gemma Olivieri, Włochy

Życie z cukrzycą typu 1 oznacza noszenie ze sobą ciągłego ciężaru – obecności, która zawsze jest za mną i czuwa mi w kark. To lęk przed każdym posiłkiem, każdą liczbą, każdą nocą. To tak naprawdę nigdy nie mija.

Żyję z tym od 2019 roku i w większości czasu nadal tego nienawidzę. Czuję to jako coś inwazyjnego, ciężkiego – coś, co kradnie moją wolność i wypełnia każdą chwilę martwieniem się. Czasami doprowadza mnie to do szału, ten ciągły oddech przypominający mi, że nigdy nie jestem całkowicie wolny.

Ale wiem, że nie mogę wrócić. Jedyna droga naprzód to iść dalej, z tym tuż za mną. Nie jako wrogiem, lecz jako upartym towarzyszem podróży – takim, z którym powoli uczę się żyć, z każdym oddechem, z każdym krokiem.

Wciąż rosnę (z insuliną)

Lynda Browne-Bristov, Barbados

Cukrzyca nauczyła mnie żyć w rytmie cichego pomruku lęku – liczb, igieł, „co by było, gdyby”, wzlotów i upadków. Na tym autoportrecie sięgam jedną ręką, a drugą trzymam stabilnie laskę trzciny cukrowej, która rozkwita kwiatem. Kwiat to wzrost, miękkość i nadzieja; laska to niezłomność. Pen insulinowy spoczywa przy moim boku, będąc stale obecnym przypomnieniem o moim trudnym położeniu, ale też towarzyszem, który poskramia strach, abym mogła iść naprzód z pozytywnym nastawieniem.

Rodzic dziecka z cukrzycą

Isabelle Isa Kristin Steineck, Szwecja

Wyobraź sobie, że musisz podawać swoim dzieciom lekarstwo każdego dnia – wiedząc, że jego nadmiar może być niebezpieczny, a zbyt mała ilość może zagrażać życiu. Taka jest codzienna rzeczywistość rodziców dzieci żyjących z cukrzycą typu 1.

Zarządzanie insuliną to złożone i nieustanne zadanie. Za każdą dawką kryje się staranne obliczanie, ciągłe monitorowanie i głęboka troska. I niosąc ten medyczny obowiązek, ci rodzice starają się po prostu być zwykłymi mamami i tatusiami.

Jako lekarz spotykam wielu takich rodziców w swojej pracy. Właśnie dlatego chciałem stworzyć ten rysunek – aby uczcić to, co robią. Sam również żyję z cukrzycą typu 1, a kiedy byłem dzieckiem, to moi własni rodzice dźwigali ten ogromny ciężar za mnie.

Ośmiornicobetuk

Ayse Simge Salman, Włochy

To dzieło sztuki przedstawia ośmiornicę z cukrzycą typu 1, co stanowi wyrazistą metaforę wielozadaniowości w życiu z tą chorobą. Każda z ośmiu macek ośmiornicocukrzycy trzyma urządzenie medyczne dla cukrzyków, symbolizując ciągłe balansowanie i obciążenie psychiczne związane z zarządzniem cukrzycą typu 1. Ośmiornicocukrzyca nosi niebieską czapkę i unosi się w kosmicznym tle. Niebieska czapka nie tylko reprezentuje świadomość cukrzycy typu 1, ale także nawiązuje do 'Niebieskiego Kapelusza' z metody nauczania Sześciu Myślących Kapeluszy, będącego symbolem organizacji, refleksji i kontroli nad procesem myślenia.

Uważam, że cukrzyca typu 1 nauczyła mnie bardzo wiele od czasów dzieciństwa. Dziś, jako nauczyciel, czuję, że muszę uczyć moich uczniów i innych ludzi, czym jest cukrzyca typu 1, a czym nie jest, aby podnosić świadomość, zwłaszcza gdy pytają o moje urządzenia medyczne. Poprzez to dzieło sztuki chcę wyrazić, jak osoby z cukrzycą typu 1 radzą sobie z lękiem i złożonością, wykazując się odpornością psychiczną, zdolnością adaptacji i uważnością.

'Pewnego ranka, gdy obudziłem się z niepokojących snów, zastałem się przekształconego w przestrzeni w wszechstronną ośmiornicę.