Neredeyse Sınırda

Emmanuel Moreno Lopez, Meksika

Bu çalışma son derece kişisel bir yerden doğuyor: Babam ve büyük anne ve büyük babam diyabetle yaşadılar. Büyürken onların o rakamlarla, o sessiz stresle her gün nasıl başa çıktıklarını izlemek üzerimde bir iz bıraktı. Onların deneyimleri hem bir ilham kaynağı hem de mücadelenin yalnızca bedende değil, aynı zamanda zihinde de verildiğini hatırlatan bir unsur haline geldi.

“Neredeyse Sınırda”, diyabetli birçok kişinin glikoz seviyelerini izlerken hissettiği sürekli kaygıyı görsel olarak temsil etmeyi amaçlıyor. Kompozisyon; kafa karışıklığını, zihinsel baskıyı ve aynı anda birden fazla düşüncenin içine sıkışmışlık hissiyatını aktarmak için üst üste binen yüzleri ve elleri kullanır. Bu parçalanmışlık, zihnin kendini korku, endişe, hayal kırıklığı ve öz kontrol arasında nasıl böldüğünü yansıtır.

Kırmızı ve mavinin dramatik kullanımı iki zıt kuvveti simgeler: kırmızı uyarı, stres ve aciliyeti temsil ederken; mavi sakinlik, kontrol ve klinik mesafeyi çağrıştırır. Bu zıt enerjiler hastanın içinde çarpışarak, sonucu görmeden bile ortaya çıkan iç çatışmayı temsil eder.

Ekranın merkezinde glükometre 127 değerini gösteriyor; bu, teknik olarak normal aralıkta olsa da eşiğe oldukça yakın bir sayı. Bu yakınlık, gerçek ve kalıcı bir kaygı yaratıyor: kötüye gitmek üzere olma korkusu. Diyabetli birçok kişi için her ölçüm, suçluluk, hayal kırıklığı veya kontrolü kaybetme korkusu düşüncelerini tetikleyebilir. Cihaz böylece yalnızca tıbbi bir sembol değil, aynı zamanda duygusal bir sembol haline gelir.

Çoklu eller, test yapmanın tekrarlayan, neredeyse zorlantılı eylemini vurguluyor — gerekli bir rutin, ancak zihni tüketen bir rutin. Parçalanmış yüz, hastanın duygusal kimliğini temsil ediyor: dışarıdan sakin, ancak içeriden endişeyle bölünmüş.

Bu eserle, diyabetli bireylerdeki kaygının her zaman kötü sonuçlardan kaynaklanmadığını, aksine o çizgiyi aşma ihtimalinin sürekli var olmasından ileri geldiğini ifade etmeyi amaçlıyorum. “Sınırda yaşamak” bir zihinsel durumdur; en ufak bir değişimin bile ciddi sonuçlar doğurabileceğine dair günlük bir hatırlatmadır. Bu çalışma; empatiye, anlayışa ve o görünmez baskının görselleştirilmesine bir davettir.

Sessiz Cesaret

Kanjaree Suppawittaya, Tayland

Tip 1 Diyabetle yaşamak görünmez bir yük getirir; on yılı aşkın süredir bir T1D hastası olarak, her gün kusursuz bir kontrol sağlamanın neredeyse imkansız olduğu gerçeğine vardım. Kan şekeri seviyemizi kontrol altında tutmanın sürekli bilincinde olmak, farklı insülin türlerinin doğru dozlarını enjekte etmek, yüksek ve düşük sevgileri yönetmek ve herkesin günlük olarak verdiği tüm normal kararların yanı sıra diyabetle ilgili yüzlerce başka karar vermek, “hiç mesai dışı kalmama” hissiyatı ve içten gelen bir kaygı yaratıyor.

Ailemden, akranlarımdan ve sağlık ekibimden büyük bir destek görmüş olmama rağmen, hâlâ sosyal durumlarla ve anlamayan gözlerin ve kulakların baskısıyla karşılaştığım anlar oluyor. Tip 1 Diyabet hikayemi paylaşabildiğim için minnettarım, ancak durumumu gören herkese kendimi sürekli olarak açıklama zorunluluğu — derinden anlamalarını umarak ve bazen de anlamayanlar için sessiz kalarak — çok yorucu. Başkalarının yanlış anlamaları ve geleceğimle ilgili kırıcı öngörüleri genellikle üzücü oluyor ve kendime ve yeteneklerime dair büyük bir inancım ve güvenim olmasına rağmen bazen kendimi belirsizlik içinde hissetmeme neden oluyor.

Nihayetinde, Tip 1 diyabetle yaşamak sadece rakamları yönetmekten ibaret değil; denge, direnç ve kabul bulmakla ilgilidir. Benim için ilk adım, kimliğimin tamamını kucaklamak ve kendi kendime, “Evet, diyabetim var ve bununla güzel bir hayat süreceğim” demekti. Ve bugüne kadar tam olarak bunu yaptım. Kardeşiniz bir hasta olarak yaşadıklarım ve başkalarının çoğunun göremediği şeyleri görmek, beni bugün çalışkan ve empati yeteneği yüksek bir üçüncü sınıf tıp öğrencisi haline getirdi. Hâl içimde hâlâ bazı korkular taşıyorum, ancak içimdeki gücün ve dünya çapındaki diyabet topluluğumuzun desteğinin her şeyin üstesinden gelmeme yardımcı olacağını biliyorum. Küçük 10 yaşındaki halim için ve sizler, sevgili dostlarım, hepiniz için dolu dolu yaşanmış bir hayat sürmeyi umuyorum.

Öylesine küçük, öylesine büyük

Irene Cotroneo, İtalya

İnsülin pompası kartuşuma her baktığımda, bunun beni hayatta tutan inanılmaz derecede küçük bir unsur olduğu gerçeğini düşünüyorum. O kadar küçük ve kırılgan ama bir o kadar büyük ve gerekli. Büyük, çünkü o benim ilk ihtiyacım ve kendimden sonra hayatımın ikinci ana karakteri. Bazen hiçbir çıkış yolu yokmuş gibi hissediyorum ve panik belirliyor. Bazen diyabet sadece sıradan bir görev. Çoğu zaman mücadele ediyorum ama devam ediyorum. Durum bu.

Görünmez Ağırlık

Belma Tahto, Bosna-Hersek

Diyabet hikayem.

Bir eczacı olarak her gün diyabetle yaşayan insanlarla karşılaşıyorum. Paylaştıkları her sohbet, her soru, korku veya umut üzerimde bir iz bırakıyor.

Zamanla diyabetin sadece fiziksel bir durum olmadığını, aynı zamanda cesaret, sabır ve direnç gerektiren duygusal bir yolculuk olduğunu öğrendim. Alaycı bir ressam olarak bu duyguları renklere dönüştürmeye çalışıyorum. Sanatım aslında böyle doğdu. Bu, diyabetin ve kaygının, karanlık ile ışığın, mücadelenin ve umudun bir karışımı olan görsel bir ifadesidir. Diyabetin görünmeyen yönünü, kaygıyı, belirsizliğin görünmez ağırlığını ama aynı zamanda hiç sönmeyen umut ışığını yansıtıyor.

Öyle ki, ister bir eczacı olarak yaptığım çalışmalarla ister renkler ve fırça darbeleri aracılığıyla olsun, misafirim aynı kalıyor: yardım etmek, anlamak ve destek sunmak.

“Bu, Diyabet” kampanyası için oluşturulan bu çalışma aracılığıyla, empati ve anlayışın yalnızca tıbbın yanı sıra sanat yoluyla da ifade edilebileceğini göstermeyi diliyorum.

İçimizdeki Sesler

Nawelles La Rosa, İtalya

“İçimizdeki Sesler”, her gün şeker hastalığıyla yaşayanları sessizce dinlemekten doğdu. Her kontrol eyleminin ardında bir düşünce, kaygı ve kırılgan denge evreni yatar. Bu, acıyı cesarete ve farkındalığa dönüştürerek savaşlarıyla sessizce yüzleşenlere bir saygı duruşudur.

Bu sanat eseri, diyabetle yaşayanların, sadece bedenle sınırlı kalmayıp zihne de uzanan iç diyalogunu yansıtıyor. Yüzün etrafında beliren sesler; sürekli kontrol kaygısını, ani değişim korkusunu ve her zaman tetikte olmaktan kaynaklanan yorgunluğu simgeliyor.
Merkezdeki sakin, duru yüzde, gün be gün durumlarıyla farkındalık ve onurla yüzleşmeyi seçenlerin sessiz gücünü görüyoruz. Karanlık ve ışık arasındaki kontrast, duygusal kaos ile denge arayışı arasındaki içsel yolu ifade ediyor.

Bu, hastalığın ötesine bakma; birçoğumuzun yaşadığı görünmez ama derin mücadeleyi fark etme ve korkuyu dirence dönüştürme çağrısıdır.

Karanlıktan Yeniden Doğuş

Diego Berzagui, Brezilya

“Karanlıktan Yeniden Doğuş, diyabetle yaşayanların yolculuğunu, ilk karanlığı, gözlerdeki korku ve acıyı yansıtmanın yanı sıra dolu dolu yaşamanın mümkün olduğunu keşfettiğinde zihinden fışkıran renk patlamasını tasvir eder. Göğüsteki kalp, sınırlamalar karşısında bile varlığını sürdüren sevgiyi simgelerken, kafadan çıkan organik şekiller umudu, disiplini ve yeni bir yaşamın filizlenmesini temsil eder.

Bu sanat eseri bize diyabetin bir son değil; kişinin kendini yeniden keşfetmesi, farkındalıkla beslenmesi ve renk, denge ile canlılık içinde yeniden doğması için bir davet olduğunu hatırlatıyor.

Saçı kötü gününde olan kadın

Linda Chan, Kötü saç günü kadını

33 yıldır şeker hastasıyım, görme yetimi kaybediyorum. 55 yaşında depresyon ve kötü sağlık durumu nedeniyle emekli oldum. Resim kurslarına katıldım ve şimdi çizgiler çizip içlerinde imgeler görüyorum. Kötü bir saç günü, işlerin yolunda gitmediği, bu durumu yönetme konusundaki sürekli ihtiyaç ve ne kadar çok çabalarsanız çabalayın ezici olabilen sürekli çaba, farkındalık ve üzüntü nedeniyle saçın ya da bu durumda şeker hastalığının sizi tanımlayan tek şey olduğunu hissettiğiniz andır.

Diyabet;, tüm bu süre boyunca insüline ihtiyaç duyduğum için görme kaybına, kalp sorunlarına, böbrek hastalığına ve nöropatiye neden oldu... Artık sürekli bir takip cihazım var ve bu hayatımı değiştiriyor.

Enseemde boza pişirmek

Gemma Olivieri, İtalya

Tip 1 diyabetle yaşamak, sürekli bir yük taşımak demek; her an arkamda olan, ensemde nefes alan bir varlık. Her öğünün, her sayının, her gecenin kaygısı bu. Asla gerçekten gitmiyor.

2019'dan beri bununla yaşıyorum ve hâlâ çoğunlukla nefret ediyorum. Müdahaleci, ağır hissettiriyor — özgürlüğümü çalan ve her anı endişeyle dolduran bir şey. Bazen beni deli ediyor, asla tamamen özgür olmadığımı hatırlatan bu sürekli nefes.

Ama geri dönemeyeceğimi biliyorum. İleriye giden tek yol, tam arkamda duran o şeyle birlikte yürümeye devam etmek. Bir düşman olarak değil, inatçı bir yol arkadaşı olarak; yavaş yavaş birlikte yaşamayı öğrendiğim, her seferinde bir nefes, bir adım atarak.

Yine de Büyüyorum (İnsülin ile)

Lynda Browne-Bristov, Barbados

Diyabet bana, düşük tonda bir endişe uğultusuyla, sayılarla, iğnelerle, “ya şöyle olursa”larla, yüksek ve düşük sekerlerle birlikte yaşamayı öğretti. Bu otoportrede, bir elimle uzanırken diğer elimle dengede duruyorum; çiçek açan bir şeker kamışı bastonunu tutuyorum. Çiçeklenme büyüme, yumuşaklık ve umuttur; baston ise kararlılıktır. Kalçamda duran bir insülin kalemi, içinde bulunduğum durumun sürekli bir hatırlatırı, ama aynı zamanda korkuyu dindiren, böylece pozitiflikle ilerlemeye devam etmemi sağlayan bir yoldaştır.

Diyabetli çocuk ebeveyni

İsabelle Isa Kristin Steineck, İsveç

Çocuğunuza her gün bir ilaç vermeniz gerektiğini hayal edin; fazlasının tehlikeli olabileceğini, azının ise hayati tehlike oluşturabileceğini bilerek. Bu, tip 1 diyabetle yaşayan çocukların ebeveynleri için günlük bir gerçektir.

İnsülin yönetimi karmaşık ve bitmek bilmeyen bir görevdir. Her dozun arkasında dikkatli bir hesaplama, sürekli takip ve derin bir endişe vardır. Ve bu tıbbi sorumluluğu taşırken, bu ebeveynler aynı zamanda sadece sıradan anne ve babalar olmaya çalışmaktadırlar.

Bir doktor olarak işimde bu ebeveynlerin birçoğuyla karşılaşıyorum. Bu yüzden bu çizimi yapmak istedim; onların yaptıklarını onurlandırmak için. Ben de tip 1 diyabetle yaşıyorum ve çocukken, o devasa yükü benim için sırtlayan kendi ebeveynlerimdi.

Ahtapotadiabet

Ayşe Simge Salman, İtalya

Bu sanat eseri, tip 1 diyabetli bir ahtapotu tasvir ederek, bu rahatsızlıkla yaşamanın çok yönlü doğası için canlı bir metafor görevi görüyor. Ahtapotdiyabetin sekiz kolunun her biri, tip 1 diyabeti yönetmenin beraberinde getirdiği sürekli denge çabasını ve zihinsel yükü simgeleyen bir diyabet cihazı tutuyor. Ahtapotdiyabet mavi bir şapka takıyor ve uzay benzeri bir arka planda süzülüyor. Mavi şapka yalnızca T1D farkındalığını temsil etmekle kalmıyor, aynı zamanda organizasyonun, yansıtmanın ve düşünce süreci üzerindeki kontrolün bir sembolü olan Altı Düşünce Şapkası Öğretim Tekniği'ndeki 'Mavi Şapka'ya da gönderme yapıyor.

Tip 1 diyabetin çocukluğumdan beri bana çok şey öğrettiğine inanıyorum. Bugün bir öğretmen olarak, özellikle diyabetik cihazlarımı sorduklarında, farkındalık yaratmak için öğrencilerime ve diğer insanlara tip 1 diyabetin ne olduğunu ve ne olmadığını öğretmem gerektiğini hissediyorum. Bu sanat eser aracılığıyla, tip 1 diyabetli bireylerin kaygı ve karmaşıklığın içinden direnç, uyum yeteneği ve bilinçli farkındalıkla nasıl geçtiklerini ifade etmek istiyorum.

'Bir sabah, sıkıntılı rüyalarımdan uyandığımda kendimi bir odada çok yönlü bir ahtapota dönüşmüş halde buldum.