Σχεδόν στο Όριο

Εμμανουήλ Moreno Λόπεζ, Μεξικό

Το έργο αυτό γεννήθηκε από μια βαθιά προσωπική θέση: ο πατέρας μου και οι παππούδες μου ζούσαν με διαβήτη. Μεγαλώνοντας, βλέποντας το πώς θα αντιμετωπίζονται με αυτούς τους αριθμούς κάθε μέρα, με σιωπηλή άγχος, άφησε ένα σημάδι πάνω μου. Τις εμπειρίες τους έγινε μια έμπνευση και μια υπενθύμιση ότι η μάχη όχι μόνο στο σώμα αλλά και στο μυαλό.

"Σχεδόν στο Όριο" επιδιώκει να αντιπροσωπεύουν οπτικά τη συνεχή αγωνία πολλοί άνθρωποι με διαβήτη νιώθουν όταν την παρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης. Η σύνθεση χρησιμοποιεί επικαλυπτόμενα τα πρόσωπα και τα χέρια για να μεταφέρει σύγχυση, ψυχολογική πίεση, και η αίσθηση του εγκλωβισμού σε πολλές σκέψεις ταυτόχρονα. Ο κατακερματισμός αυτός αντανακλά το πώς το μυαλό να μοιράζεται ανάμεσα στο φόβο, την ανησυχία, την απογοήτευση, και την αυτο-ελέγχου.

Η δραματική χρήση του κόκκινου και του μπλε συμβολίζει δύο αντίθετες δυνάμεις: το κόκκινο ως ειδοποίηση, το άγχος, και τον επείγοντα χαρακτήρα, ενώ το μπλε δείχνει ήρεμος, τον έλεγχο και την κλινική αποκόλλησης. Αυτές οι αντίθετες ενέργειες συγκρούονται μέσα στον ασθενή, που αντιπροσωπεύει την εσωτερική σύγκρουση που προκύπτει, ακόμη και πριν να δει το αποτέλεσμα.

Στο κέντρο, η glucometer εμφανίζει μια ανάγνωση των 127 — μια σειρά τυπικά εντός των φυσιολογικών ορίων, αλλά πολύ κοντά στο όριο. Ότι η εγγύτητα δημιουργεί μια πραγματική και επίμονο άγχος: το φόβο του να είναι έτοιμος να πάει στραβά. Για πολλά άτομα με διαβήτη, κάθε μέτρηση μπορεί να προκαλέσει σκέψεις, ενοχές, απογοήτευση, ή ο φόβος της απώλειας του ελέγχου. Η συσκευή, με αποτέλεσμα να γίνεται ένα συναισθηματικό σύμβολο, δεν είναι απλώς μια ιατρική.

Τα πολλαπλά χέρια τονίζουν οι επαναλαμβανόμενες, σχεδόν καταναγκαστική δράση των δοκιμών — μια απαραίτητη ρουτίνα, αλλά ένα που στραγγίζει το μυαλό. Το κατακερματισμένο πρόσωπο αντιπροσωπεύει ο ασθενής είναι συναισθηματική ταυτότητα: εξωτερικά αποτελείται, αλλά εσωτερικά χωρίζεται από ανησυχείς.

Με αυτό το κομμάτι, στόχος μου είναι να εκφράσω αυτό το άγχος σε ανθρώπους με διαβήτη δεν είναι πάντα προέρχονται από άσχημα αποτελέσματα, αλλά από τη συνεχή δυνατότητα να διασχίζουν αυτή τη γραμμή. Ζουν σχεδόν στο όριο" είναι μια ψυχική κατάσταση — καθημερινή υπενθύμιση ότι ακόμη και η παραμικρή παραλλαγή μπορεί να επιφέρει σοβαρές συνέπειες. Το έργο αυτό καλεί την ενσυναίσθηση, την κατανόηση, και μια απεικόνιση αυτή την αόρατη πίεση.

Το Ήσυχο Θάρρος

Kanjaree Suppawittaya, Ταϊλάνδη

Ζώντας με Διαβήτη Τύπου 1, έρχεται με ένα αόρατο βάρος — ως T1D ασθενή για πάνω από δέκα χρόνια, έχω έρθει στην πραγματοποίηση ότι τέλειο έλεγχο κάθε μέρα είναι σχεδόν αδύνατο. Είναι συνεχώς επίγνωση των κρατώντας το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα υπό έλεγχο, για να ενέσετε το δικαίωμα δόσεις των διαφόρων τύπων ινσουλίνης, τη διαχείριση ψηλά και τα χαμηλότατα σημεία, και να κάνει εκατοντάδες άλλες διαβήτη που σχετίζονται με αποφάσεις, πάνω από όλες τις κανονικές αποφάσεις ο καθένας κάνει καθημερινά — να δημιουργήσει μια αίσθηση του "ποτέ δεν είναι εκτός υπηρεσίας" και το άγχος που έρχεται από μέσα.

Ενώ έχω αποκτήσει τεράστια υποστήριξη από την οικογένειά μου, τους συμμαθητές, και της υγειονομικής περίθαλψης ομάδα, υπάρχουν ακόμα στιγμές που αντιμετώπισα κοινωνικές καταστάσεις και η πίεση από τα μάτια και τα αυτιά που δεν καταλαβαίνω. Είμαι ευγνώμων για να είναι σε θέση να μοιραστούν μου T1D ιστορία, αλλά η ανάγκη συνεχώς να εξηγώ στον καθένα που βλέπει τους όρους μου ελπίζοντας βαθιά ότι θα καταλάβετε, και μερικές φορές, να το περάσει για εκείνους που δεν είναι συντριπτική. Άλλοι " παρανοήσεις και οδυνηρό προβλέψεις για το μέλλον μου είναι συχνά επώδυνες και μερικές φορές με κάνει να νιώθω αβέβαιη παρά το γεγονός ότι πολλή πίστη και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και τις ικανότητές μου.

Τελικά, το να ζεις με T1D δεν είναι μόνο σχετικά με τη διαχείριση των αριθμών — είναι για να βρεις την ισορροπία, την αντοχή, και την αποδοχή. Για μένα, το πρώτο μου βήμα ήταν να αγκαλιάζει όλους ποιος είμαι και λέω στον εαυτό μου "Ναι, έχω διαβήτη, και θα ζήσω με αυτό". Και αυτό είναι ακριβώς ό, τι έχω κάνει μέχρι τώρα. Όντας ασθενής τον εαυτό μου και να βλέπω ό, τι πολλοί μπορεί να μην διαμόρφωσε με εργατικός και με κατανόηση, τριτοετής φοιτητής της ιατρικής σήμερα. Ακόμα έχω κάποιους φόβους, αλλά ξέρω τη δύναμη μέσα μου και την υποστήριξη μας σε όλο τον κόσμο διαβήτη κοινότητα θα με βοηθήσει να ξεπεράσουμε τα πάντα. Ελπίζω να ζήσω μια καλή ζωή, για το 10-year-old μένα και για όλους εσάς, μου αγαπούσε τους φίλους σας.

Τόσο μικρή, τόσο μεγάλη

Ειρηνη Cotroneo, Ιταλία

Κάθε φορά που σε κοιτάζω μου αντλία ινσουλίνης καλάθι, νομίζω ότι το γεγονός ότι είναι ένα απίστευτα μικρό στοιχείο που με κρατά ζωντανό. Τόσο μικρή και εύθραυστη, αλλά τόσο μεγάλη και αναγκαία. Μεγάλη, επειδή είναι η πρώτη μου ανάγκη, και είναι το δεύτερο κύριο χαρακτήρα της ζωής μου, μετά από τον εαυτό μου. Μερικές φορές νιώθω σαν να μην υπάρχει διέξοδος, και θα πανικού. Μερικές φορές ο διαβήτης είναι μια συνηθισμένη εργασία. Συχνά αγώνα, αλλά θα συνεχίσω να το κάνω. Αυτό είναι το πώς είναι.

Αόρατο Βάρος

Belma Tahto, Βοσνία και Ερζεγοβίνη

Μου την ιστορία του διαβήτη.

Ως φαρμακοποιός, συναντώ ανθρώπους που ζουν με διαβήτη κάθε μέρα. Σε κάθε συζήτηση, σε κάθε ερώτηση, ο φόβος ή η ελπίδα μοιράζονται αφήνει ένα σημάδι πάνω μου.

Με την πάροδο του χρόνου, έμαθα ότι ο διαβήτης δεν είναι μόνο μια φυσική κατάσταση, αλλά και ένα συναισθηματικό ταξίδι, που απαιτεί θάρρος, υπομονή και αντοχή. Ως αυτοδίδακτος ζωγράφος, θα προσπαθήσει να μετατρέψει τα συναισθήματα σε χρώματα. Αυτό είναι το πώς η τέχνη μου γεννήθηκε. Είναι μια οπτική έκφραση του διαβήτη και το άγχος, ένα μείγμα από το σκοτάδι και το φως, τον αγώνα και την ελπίδα. Αντανακλά την αθέατη πλευρά του ο διαβήτης, το άγχος, το αόρατο βάρος της αβεβαιότητας, αλλά και την ελπίδα που δεν σβήνει ποτέ.

Έτσι, είτε μέσω της δουλειάς μου ως φαρμακοποιός ή μέσα από τα χρώματα και πινελιές, η αποστολή μου παραμένει η ίδια: να βοηθήσει, να καταλάβει, και να προσφέρουν υποστήριξη.

Μέσα από αυτό το έργο, που δημιουργήθηκε για το "Αυτό είναι το Διαβήτη" εκστρατεία, θέλω να δείξω ότι η ενσυναίσθηση και η κατανόηση μπορεί να εκφράζεται όχι μόνο μέσα από την ιατρική, αλλά και μέσα από την τέχνη.

Οι Φωνές Εντός

Nawelles La Rosa, Ιταλία

"Οι Φωνές Μέσα μου" γεννήθηκε από σιωπηλά και να ακούτε εκείνους που ζουν με διαβήτη κάθε μέρα. Πίσω από κάθε πράξη ελέγχου βρίσκεται ένα σύμπαν σκέψεις, το άγχος, και την εύθραυστη ισορροπία. Πρόκειται για ένα φόρο τιμής σε όσους, στη σιωπή, το πρόσωπο τους μάχη — μετατρέποντας τον πόνο σε θάρρος και την ευαισθητοποίηση.

Με αυτό το έργο τέχνης αντανακλά τον εσωτερικό διάλογο των ατόμων που ζουν με διαβήτη, μια πάθηση που εκτείνεται πέρα από το σώμα και φτάνει στο μυαλό. Οι φωνές αναδυόμενες γύρω από το πρόσωπο που συμβολίζει τη διαρκή αγωνία του ελέγχου, ο φόβος των απότομων αλλαγών, και την κόπωση που προέρχεται από πάντα να χρειάζεται να μείνετε σε εγρήγορση.
Στο ήρεμο, φωτεινό πρόσωπο στο κέντρο, βλέπουμε την ήσυχη δύναμη αυτών που επιλέγουν, μέρα με τη μέρα, για να αντιμετωπίσει την κατάστασή τους με την ευαισθητοποίηση και την αξιοπρέπεια.Η αντίθεση ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως εκφράζει την εσωτερική διαδρομή μεταξύ συναισθηματικό χάος και την αναζήτηση της ισορροπίας.

Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε πέρα από την ασθένεια, να αναγνωρίσουν το αόρατο ακόμα βαθιά αγώνα που πολλά υπομένουν, και να μετατρέψει το φόβο σε ανθεκτικότητα.

Αναγέννηση από το Σκοτάδι

Ντιέγκο Berzagui, Βραζιλία

"Αναγέννηση από το Σκοτάδι" απεικονίζει το ταξίδι των ανθρώπων που ζουν με διαβήτη, η αρχική σκοτάδι, το φόβο και τον πόνο που αντανακλάται στα μάτια, αλλά και την έκρηξη των χρωμάτων που ξεσπάει από το μυαλό όταν ανακαλύπτει πως είναι δυνατόν να ζουν πλήρως. Η καρδιά στο στήθος συμβολίζει την αγάπη που διαρκεί, ακόμη και στο πρόσωπο της παραγραφής, ενώ τα οργανικά σχήματα που προκύπτουν από το κεφάλι αντιπροσωπεύει την ελπίδα, την πειθαρχία, και την άνθηση μιας νέας ζωής.

Το έργο μας θυμίζει ότι ο διαβήτης δεν είναι ένα τέλος, αλλά μια πρόσκληση να ανακαλύψουμε εκ νέου τον εαυτό του, να τρέφεται από την ευαισθητοποίηση, και να ξαναγεννηθεί το χρώμα, την ισορροπία και τη ζωτικότητα.

Κακή ημέρα μαλλιά κυρία

Η λίντα Τσαν, Κακή ημέρα μαλλιά κυρία

Διαβητική για 33 χρόνια, χάνω την όρασή μου. Αποσύρθηκε λόγω κατάθλιψη και την κακή υγεία στα 55. Πήρα μαθήματα τέχνης και τώρα κάνει σημάδια και δείτε τις εικόνες στο εσωτερικό τους. Έχοντας μια κακή μέρα για τα μαλλιά είναι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, η αίσθηση ότι τα μαλλιά ή σε αυτή την περίπτωση, το διαβήτη, είναι το μόνο πράγμα που καθορίζει λόγω της διαρκούς ανάγκης για τη διαχείριση αυτής της κατάστασης και τη συνεχή προσπάθεια, την ευαισθητοποίηση και την θλίψη που μπορεί να συντρίψει, δεν έχει σημασία πόσο σκληρά την προσπάθειά σας.

Ο διαβήτης μου προκάλεσε την απώλεια της όρασης, προβλήματα καρδιάς, νεφροπάθεια και νευροπάθεια όπως θα έπρεπε ινσουλίνη σε όλο αυτό το διάστημα....Τώρα έχω μια σταθερή οθόνη και αυτό αλλάζει τη ζωή μου.

Αναπνοή κάτω από το λαιμό μου

Η Τζέμα Olivieri, Ιταλία

Ζώντας με διαβήτη τύπου 1, σημαίνει να κουβαλάς ένα σταθερό βάρος — μια παρουσία πάντα πίσω μου, η αναπνοή κάτω από το λαιμό μου. Είναι το άγχος από κάθε γεύμα, κάθε αριθμό, κάθε βράδυ. Ποτέ δεν φεύγει.

Ζω με αυτό από το 2019 και το μισώ ακόμα περισσότερο χρόνο. Αισθάνεται εισβολής, βαριά — κάτι που κλέβει την ελευθερία μου και να γεμίζει κάθε στιγμή με ανησυχείς. Με τρελαίνει μερικές φορές, αυτή η συνεχής αναπνοή μου θυμίζει ότι ποτέ δεν είμαι εντελώς δωρεάν.

Αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ να πάω πίσω. Ο μόνος τρόπος για να προχωρήσουμε είναι να συνεχίσεις να περπατάς, με αυτό ακριβώς πίσω μου. Όχι ως εχθρό, αλλά ως ένα επίμονο travel companion — είμαι σιγά-σιγά να μάθουν να ζουν μαζί, μια ανάσα, ένα βήμα τη φορά.

Ακόμα, Θα Αυξάνεται (Με Την Ινσουλίνη)

Lynda Μπράουν-Bristov, Μπαρμπάντος

Διαβήτη έχει μάθει να ζουν δίπλα σε ένα χαμηλό βουητό του άγχους, οι αριθμοί, οι βελόνες, τα "αν", τα ψηλά και τα χαμηλά. Σε αυτό το αυτο-πορτρέτο, πιάνω με το ένα χέρι και σταθερά με το άλλο, κρατώντας ένα προσωπικό του ζαχαροκάλαμου που θα ανθίσει σε ένα λουλούδι. Το bloom είναι η ανάπτυξη, την απαλότητα και την ελπίδα * το προσωπικό έχει επιλυθεί. Ένα στυλό ινσουλίνης στηρίζεται στο ισχίο μου, μια σταθερή υπενθύμιση για το χάλι μου, αλλά και ένα σύντροφο που υποτάσσει το φόβο, ώστε να μπορώ να κρατήσει κινείται προς τα εμπρός με θετικότητα.

Ο διαβήτης μητρική

Η Ιζαμπέλ Isa Kristin Steineck, Σουηδία

Φανταστείτε να πρέπει να δώσετε στο παιδί σας ένα φάρμακο κάθε μέρα γνωρίζοντας ότι, πάρα πολύ από αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο, και μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή. Αυτή είναι η καθημερινή πραγματικότητα για τους γονείς των παιδιών που ζουν με διαβήτη τύπου 1.

Διαχείριση ινσουλίνη είναι μια σύνθετη και αμείλικτη έργο. Πίσω από κάθε δόση είναι προσεκτικός υπολογισμός, συνεχή παρακολούθηση, και τη βαθιά ανησυχία. Και ενώ μεταφέρουν αυτή την ιατρική ευθύνη, αυτοί οι γονείς, είναι επίσης απλά προσπαθούν να είναι απλοί μαμάδες και μπαμπάδες.

Ως γιατρός, γνωρίζω και πολλά από αυτά οι γονείς στη δουλειά μου. Γι ' αυτό ήθελα να δημιουργήσω αυτό το σχέδιο—για να τιμήσουμε ό, τι κάνουν. Έχω, επίσης, ζουν με διαβήτη τύπου 1, τον εαυτό μου, και όταν ήμουν παιδί, ήταν οι γονείς μου που επωμίστηκε αυτό το τεράστιο βάρος για μένα.

Octopodiabetes

Ayse Simge Σαλμάν, Ιταλία

Με αυτό το έργο τέχνης απεικονίζει ένα χταπόδι με διαβήτη τύπου 1, το οποίο εξυπηρετεί ως μια ζωντανή μεταφορά για το multitasking φύση της ζωής με την πάθηση. Κάθε ένα από τα octopodiabetes οκτώ χέρια κατέχει διαβητική συσκευή, που συμβολίζει τη συνεχή ισορροπία και την ψυχική φόρτιση που έρχονται με τη διαχείριση του διαβήτη τύπου 1. Octopodiabetes φοράει ένα μπλε καπέλο και επιπλέει σε ένα χώρο που μοιάζει με το φόντο. Το μπλε καπέλο δεν αντιπροσωπεύει μόνο T1DM την ευαισθητοποίηση, αλλά και οι αναφορές των "Μπλε Καπέλο" από τα Έξι Καπέλα της Σκέψης Διδακτική Τεχνική, ένα σύμβολο της οργάνωσης, τον προβληματισμό, και ελέγχει τη διαδικασία της σκέψης.

Πιστεύω ότι ο διαβήτης τύπου 1 που μου έμαθε πολλά από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα, ως δάσκαλος, νιώθω σαν να πρέπει να διδάξω στους μαθητές μου και στους άλλους τι διαβήτη τύπου 1 είναι και τι δεν είναι, να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση, ιδιαίτερα όταν σε ρωτήσουν για το διαβητικό συσκευές. Μέσα από αυτό το έργο τέχνης, θέλω να εκφράσω το πώς οι άνθρωποι με διαβήτη τύπου 1 να περιηγηθείτε το άγχος και την πολυπλοκότητα με την ανθεκτικότητα, προσαρμοστικότητα και την πνευματική επίγνωση.

"Ένα πρωί, όταν ξύπνησα από την ταραγμένη μου όνειρα, βρήκα τον εαυτό μου να μετατραπεί σε ένα χώρο σε ένα ευέλικτο χταπόδι." (Μια αναδιατυπωθεί αναφορά Φραντς Κάφκα Η Μεταμόρφωση*)