Bijna op de Grens

Emmanuel Moreno Lopez, Mexico

Dit werk is ontstaan uit een diep persoonlijke plek: mijn vader en mijn grootouders woonden met diabetes. Opgroeien kijken hoe zij zijn omgegaan met de nummers elke dag, met die stille stress, een stempel op mij. Hun ervaringen werden zowel een inspiratie als een herinnering dat de strijd is gestreden, niet alleen in het lichaam maar ook de geest.

"Bijna op de Limiet" wil visueel vertegenwoordigen de constante angst veel mensen met diabetes voelen bij het controleren van hun bloedsuikerspiegel. De compositie maakt gebruik van overlappende gezichten en handen te brengen van verwarring, mentale druk, en het gevoel van gevangen zitten in meerdere gedachten in een keer. Deze fragmentatie weerspiegelt hoe de geest verdeelt zich onder angst, zorgen, frustraties, en zelf-controle.

Het dramatische gebruik van rood en blauw symboliseert de twee tegengestelde krachten: rood als waarschuwing, stress, en de urgentie, terwijl blauw suggereert rust, controle en klinische afstandelijkheid. Deze tegengestelde energieën botsen binnen de patiënt, die de innerlijke conflict dat ontstaat zelfs voor het zien van het resultaat.

In het centrum, de glucometer geeft een lezing van 127 — een aantal technisch binnen het normale bereik, maar ook heel dicht bij de drempel. Die nabijheid maakt een echte en blijvende angst: de angst om alleen over te gaan verkeerd. Voor veel mensen met diabetes, elke meting kan leiden tot gedachten van schuld, frustratie of angst om de controle te verliezen. Het apparaat wordt aldus een emotionele symbool, niet alleen een medische.

De vele handen benadrukken de repetitieve, bijna dwangmatig actie van test — een noodzakelijke routine, maar wel één die het afvoeren van de geest. De gefragmenteerde gezicht vertegenwoordigt de patiënt de emotionele identiteit: naar buiten toe uit, maar innerlijk verdeeld door zorgen.

Met dit stuk, ik wil uitdrukken dat de angst bij mensen met diabetes is niet altijd van slechte resultaten, maar uit de constante mogelijkheid van het oversteken van de lijn. Woon bijna op de limiet" is een mentale toestand — een dagelijkse herinnering dat zelfs de geringste variatie kan brengen ernstige gevolgen. Dit werk vraagt empathie, begrip, en een visualisatie van die onzichtbare spanning.

De Stille Moed

Kanjaree Suppawittaya, Thailand

Leven met Diabetes van het Type 1 komt met een onzichtbare gewicht — als een T1D de patiënt meer dan tien jaar, ik kom tot het besef dat een perfecte controle elke dag is het bijna onmogelijk. Wordt voortdurend op de hoogte houden van ons bloed suiker niveau in te checken, het injecteren van de juiste doses van verschillende soorten insuline, het beheren van de hoge en lage tonen, en het maken van honderden andere diabetes-gerelateerde beslissingen — op de top van de normale beslissingen iedereen maakt dagelijks — het creëren van een gevoel van "nooit meer uit plicht" en een angst die komt van binnen.

Terwijl ik heb opgedaan immense steun van mijn familie, collega ' s en zorgverleners, er zijn nog steeds momenten waarop ik geconfronteerd met sociale situaties en de druk van de ogen en de oren die niet begrijpen. Ik ben dankbaar dat ik in staat om delen van mijn T1D verhaal, maar de behoefte om constant uit te leggen mezelf aan iedereen die het ziet mijn voorwaarden — in de hoop oprecht dat begrijpen ze wel, en soms laten passeren voor degenen die dat niet doen — is overweldigend. Anderen misvattingen en pijnlijke voorspellingen over mijn toekomst zijn vaak pijnlijk en soms voel ik me onzeker, ondanks het feit dat veel van het geloof en vertrouwen in mezelf en mijn capaciteiten.

Uiteindelijk leven met T1D is niet alleen over het beheren van nummers — het is over het vinden van balans, veerkracht en acceptatie. Voor mij, mijn eerste stap was het omarmen van alle van wie ik ben en tegen mezelf zeggen: "Ja, ik heb diabetes, en zal ik goed leven met het." En dat is precies wat ik heb gedaan tot nu toe. Als patiënt zelf en het zien van wat velen misschien niet van mij gevormd tot een hardwerkende en empathische derde-jaars student geneeskunde vandaag. Ik heb nog steeds dragen sommige angsten, maar ik weet dat de kracht in mij en de steun van onze wereldwijde diabetes gemeenschap zal me helpen alles overwinnen. Ik hoop dat ik een leven goed geleefd, voor de kleine van 10 jaar die mij en voor allen van u, mijn dierbare vrienden.

Zo klein, zo groot

Irene Cotroneo, Italië

Elke keer als ik kijk naar mijn insuline pomp wagen, denk ik aan het feit dat het een ongelooflijk klein element dat houdt me in leven. Zo klein en kwetsbaar, maar zo groot en noodzakelijk zijn. Grote want het is mijn eerste behoefte is de tweede hoofdpersoon van mijn leven, na mezelf. Soms heb ik het gevoel dat er geen weg naar buiten en ik in paniek. Soms diabetes is slechts een gewone taak. Ik heb vaak moeite, maar ik ga gewoon door. Het is hoe het is.

Onzichtbare Gewicht

Belma Tahto, Bosnië en Herzegovina

Mijn verhaal van diabetes.

Als een apotheker, die ik ontmoet mensen met diabetes iedere dag. Elk gesprek, elke vraag, angst of hoop dat ze delen een stempel drukt op me.

De loop van de tijd heb ik geleerd dat diabetes is niet alleen een lichamelijke aandoening, maar ook een emotionele reis, het vraagt moed, geduld en veerkracht. Als autodidact schilder ik proberen om deze emoties op te kleuren. Dit is hoe mijn kunst werd eigenlijk geboren. Het is een visuele expressie van diabetes en van angst, een mix van duisternis en licht, strijd en hoop. Het weerspiegelt de onzichtbare kant van diabetes, de angst, de onzichtbare gewicht van onzekerheid, maar ook het licht van de hoop die nooit verdwijnt.

Dus, of het nu door mijn werk als apotheker of door middel van kleuren en penseelstreken, mijn missie blijft het zelfde: om te helpen, te begrijpen, en om ondersteuning te bieden.

Door middel van dit werk, gemaakt voor het "Dit is Diabetes' campagne, wil ik laten zien dat empathie en begrip kunnen worden uitgedrukt, niet alleen door het medicijn, maar ook door middel van kunst.

De Stemmen Binnen

Nawelles La Rosa, Italië

"De Stemmen Binnen" werd geboren uit stilte te luisteren naar hen die leven met diabetes iedere dag. Achter elke daad van de controle ligt een wereld van gedachten, angst, en fragiele balans. Het is een eerbetoon aan degenen die, in stilte, met hun gezicht naar de battle — het transformeren van pijn in moed en het bewustzijn.

Dit kunstwerk weerspiegelt de innerlijke dialoog van de mensen met diabetes, een aandoening die zich uitstrekt voorbij het lichaam en bereikt in het achterhoofd. De stemmen opkomende rond het gezicht symboliseren de constante angst van de controle, de angst voor plotselinge veranderingen, en de vermoeidheid die komt altijd alert te blijven.
In de kalme, heldere gezicht in het midden zien we de stille kracht van degenen die ervoor kiezen, dag na dag geconfronteerd met hun probleem met het bewustzijn en de menselijke waardigheid.De tegenstelling tussen duisternis en licht de uitdrukking van de innerlijke pad tussen emotionele chaos en het zoeken naar een balans.

Het is een uitnodiging om verder te kijken dan de ziekte te herkennen, de onzichtbare, maar diepgaande worsteling die veel doorstaan, en het transformeren van angst naar veerkracht.

De wedergeboorte van de Duisternis

Diego Berzagui, Brasil

"De wedergeboorte van de Duisternis" verbeeldt de reis van degenen die leven met diabetes, de eerste van de duisternis, de angst en de pijn weerspiegeld in de ogen, maar ook de explosie van kleur, dat barst van de geest wanneer men ontdekt dat het mogelijk is volledig te leven. Het hart op de borst staat symbool voor de liefde dat standhoudt, zelfs in het gezicht van de beperking, terwijl de organische vormen van de opkomst van het hoofd vertegenwoordigt de hoop, de discipline en de komst van een nieuw leven.

Het kunstwerk herinnert ons eraan dat diabetes is geen eindpunt, maar een uitnodiging tot het opnieuw uitvinden van zichzelf, om gevoed te worden door het bewustzijn, en om herboren te worden in kleur, balans en vitaliteit.

Bad hair day dame

Linda Chan, Bad hair day dame

Diabetische 33 jaar, ik verlies mijn gezicht. Ik met pensioen ging door een depressie en een slechte gezondheid bij 55. Ik nam kunst klassen en nu gebruik maken van tekens en beelden zien in hen. Het hebben van een slechte haar dag is wanneer de dingen niet goed gaat, het gevoel dat het haar of in dit geval, de diabetes, is het enige dat bepaalt u, dankzij de constante behoefte om deze voorwaarde te beheren en de constante inspanning, bewustzijn en verdriet, dat kan overweldigen, geen kwestie hoe hard je ook probeert.

Diabetes heeft geleid dat ik het zicht verlies, hart problemen, nier-en vaatziekten en neuropathie als ik moest insuline in al die tijd....Ik heb nu een constante monitor en dit is mijn leven te veranderen.

Adem in mijn nek

Gemma Olivier, Italië

Leven met diabetes van het type 1 betekent dat het dragen van een constant gewicht — een aanwezigheid die altijd achter me, adem in mijn nek. Het is de angst van elke maaltijd, elk nummer, elke nacht. Het is nooit echt laat.

Ik woon al omdat in 2019 en ik nog steeds haat het meeste van de tijd. Het voelt invasieve, zware — iets dat steelt van mijn vrijheid en vult elk moment met zorgen. Het drijft me gek soms, dit constante adem me eraan herinnert dat ik nooit helemaal gratis.

Maar ik weet, ik kan niet meer terug. De enige weg voorwaarts is om te blijven lopen, met het recht achter me. Niet als een vijand, maar als een koppige reisgenoot — ik ben langzaam leren leven met, één adem, één stap tegelijk.

Nog Steeds, Ik Groeien (Met Insuline)

Lynda Browne-Bristov, Barbados

Diabetes heeft me geleerd om te leven naast een lage brom van angst, de nummers, de naalden, de what-ifs, de hoogte-en dieptepunten. In dit zelfportret, ik bereiken met één hand vast met de andere, met een staf van suikerriet dat bloeit in een bloem. De bloei is groei, zachtheid en hoop; het personeel is opgelost. Een insuline pen rust op mijn heup, een constante herinnering van mijn lot, maar ook een partner die zich van angst, zodat ik kan blijven bewegen vooruit met positiviteit.

De diabetes ouder

Isabelle Isa Kristin Steineck, Zweden

Stel u voor dat u om uw kind een medicijn elke dag weten dat te veel van het gevaarlijk kon zijn, en te weinig kan levensbedreigend zijn. Dit is de dagelijkse realiteit voor ouders van kinderen met type 1 diabetes.

Het beheren van insuline is een complex en niet aflatende taak. Achter elke dosis is zorgvuldige berekening, constante monitoring en diepe bezorgdheid. En terwijl de uitvoering van deze medische verantwoordelijkheid, deze ouders zijn ook gewoon proberen om gewone moeders en vaders.

Als een arts, die ik ontmoet veel van deze ouders in mijn werk. Dat is waarom ik wilde voor het maken van deze tekening te eren wat ze doen. Ik woon ook met type 1 diabetes mezelf, en toen ik een kind was, was het mijn eigen ouders die op de schouders die enorme last voor mij.

Octopodiabetes

Ayse Simge Salman, Italië

Dit kunstwerk beeldt een octopus met type 1 diabetes, die als een levendige metafoor voor de multitasking aard van het leven met de aandoening. Elk van de octopodiabetes acht armen heeft een diabetische apparaat, symbool van de voortdurende evenwichtsoefening en mentale belasting die met het beheer van type 1 diabetes. Octopodiabetes draagt een blauwe muts en zweeft in een ruimte-achtige achtergrond. De blauwe hoed vertegenwoordigt niet alleen T1DM bewustzijn, maar verwijst ook naar de "Blauwe Hoed" van de Zes denkhoeden Onderwijs-Techniek, een symbool van de organisatie, reflectie en controle over het denkproces.

Ik geloof dat type 1 diabetes heeft me veel geleerd sinds mijn kindertijd. Vandaag de dag, als leraar, heb ik het gevoel dat ik moet leren mijn leerlingen en andere mensen wat voor type 1 diabetes is en wat het niet is, om het bewustzijn, vooral als ze vragen over mijn diabetische apparaten. Door dit kunstwerk, ik wil uitdrukken hoe mensen met type 1 diabetes navigeren angst en complexiteit met veerkracht, aanpassingsvermogen en bewust bewustzijn.

'Op een morgen, toen ik wakker uit mijn onrustige dromen, ik vond mezelf getransformeerd in een ruimte in een veelzijdige octopus." (Een rephrased verwijzing naar Franz Kafka ' s De Gedaanteverwisseling*)