เกือบจะอยู่ที่จำกัด

Emmanuel Moreno โลเปซเม็กซิโก

งานนี้ได้เกิดมาจากลึกๆสถานที่ส่วนตัว:พ่อของฉันและตากับยายของผมอาศัยอยู่กับคเบาหวาน โตขึ้นมาดูว่าพวกเขาจัดการกับตัวเลขพวกนั้นทุกวันกับมันเงียบความเครียดจากเครื่องหมายกับฉัน พวกเขาประสบการณ์กลายเป็นทั้งสองเป็นแรงบันดาลใจและเตือนว่าการต่อสู้ต่อสู้ไม่ได้ออกไปเพียงทางเดียวที่ร่างกายแต่ยังอยู่ในใจแล้ว

\N"เกือบทั้งหมดที่จำกัด"พยายามจะ visually เป็นตัวแทนความวิตกกังวลอย่างต่อเนื่องกี่คนกับโรคเบาหวานรู้สึกตอนการติดตามดูพวกเขา glucose ระดับ. ที่ค์ประกอบใช้เมาท์หน้าแล้วมือต้องเตือนกำลังสับสนทางจิตกดดันและความรู้สึกของการถูกขังในหลายๆความคิดทีเดียวพร้อมกันหรอก นี่ fragmentation สะท้อนถึงได้ยังไงว่าอะไร divides งตัวเองในความกลัวต้องห่วงความคับแค้นและผมต้องบังคับใจตัวเอง.

เรื่องแบบใช้ของแดงและน้ำเงิษเล็กนั่นๆจะหมายถึงระยะสองลงคะแนนคัดค้านกำลัง:แดงที่แจ้งเตือน,เกิดจากความเครียดหนะและ urgency ขณะที่สีน้ำเงินบ่งบอกเย็น,การควบคุมและกา detachment. พวกนี้ลงคะแนนคัดค้ามาณว่าสปาร์เคลื่อนคล้อยภายในคนไข้ที่เป็นตัวแทนที่ภายในความขัดแย้งนั้น arises แม้แต่ก่อนที่เห็นผล.

อยู่ที่ศูนย์กลางที่ glucometer แสดงการอ่านของ 127—ตัวเลขทางเทคนิคแล้วภายในที่ปกติช่วงยังอยู่ใกล้กับประตูนั่นไป นั่น closeness สร้างของจริงและดื้อดึงมาตลอดความวิตกกังวล:ความกลัวเป็นแค่เรื่องต้องผิดพลาด สำหรับหลายคนเป็นเบาหวานทุก measurement สามารถกระตุ้นความคิดของความรู้สึกผิด,ความหรือความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม อุปกรณ์ดังนั้นกลายเป็นสัญลักษณ์ทางอารมณ์ไม่ใช่แค่ทางการแพทย์

คนหลายมือ emphasize ที่ repetitive เกือบโรการกระทำของการทดสอบ—เป็นจำเป็นต้องเต้นแต่อันนั้นให้แล้จิตใจ ที่ fragmented หน้าเป็นตัวแทนของคนไข้อารมณ์ตัวตน:outwardly เขียนแต่ inwardly ถูกแบ่งแยกโดยต้องห่วง

กับงานชิ้นนี้ฉันเล็งต้องแสดงถึงความสนว่าความวิตกกังวลอยู่กับคนโรคเบาหวานไม่ได้มาจากร้าผลแต่จากคนอย่างต่อเนื่องความเป็นไปได้ขอข้ามเส้นอีก อาศัยอยู่\n"เกือบทั้งหมดที่จำกัด"เป็นภาพจิตใจ—เป็นวันเตือนนั้นมันน้อย variation สามารถเอาจริงจังเกิดผลลัพธ์ที่ตามมา งานนี้ได้เชิญความเห็นอกเห็นใจ,เข้าใจกันและเป็นการแสดงผลของมันล่องหนแรงกดดัน

ที่เงียบสงบความกล้าหาญ

Kanjaree Suppawittaya,ประเทศไทย

อยู่กับประเภท 1 เป็นเบาหวานเพราะติดมาพร้อมกับมนุษย์ล่องหนองน้ำหนัก—เป็น T1D คนไข้มาเป็นสิบปีแล้วฉันก็นึกขึ้นได้ที่สมบูรณ์แบบควบคุมทุกวันเกือบจะเป็นไปไม่ได้หรอก การออยู่ตลอดเวลารู้เรื่องเก็บของเราระดับน้ำตาลในเลือดในรองฉีดที่ถูกต้องปริมาณของต่างออกประเภทของฉีดอินซูลิน,จัดการสูงและ lows และทำให้หลายร้อยของกันโรคเบาหวานที่เกี่ยวข้องกับตัดสินใจ—อยู่ด้านบนของทั้งหมดเป็นปกติตัดสินใจทุกคนทำทุกวัน—สร้างความรู้สึกของ"ไม่เคยถูกออกหน้าที่"และข้อความวิตกกังวลนั้นออกมาจากภายในเจ้ากำลังจะบอกอะไร?

ตอนที่ฉันจะเพิ่มขี้นมามากมาสนับสนุนจากครอบครัวของเพื่อนและ healthcare ทีมยังช่วงเวลาตอนที่ฉันเผชิญหน้ากับสังคมสถานการณ์และความกดดันของสายตาและหูที่ไม่เข้าใจ ฉันซาบซึ้งมากที่จะสามารถแบ่งปันของฉัน T1D เรื่องของแต่ความต้องการที่จะอยู่ตลอดเวลาอธิบายตัวเองกับทุกคนที่เห็นเงื่อนไขของฉัน—หวังว่าอย่างนั้นพวกเขาจะเข้าใจและบางครั้งปล่อยให้มันผ่านสำหรับคนที่ทำไม่ได้—คือรู้สึกตื้นตันซะเหลือเกิน คนอื่น misconceptions และเจ็บปวดมากผมสงสัยในระยะเวลาอันสั้นเรื่องอนาคตของฉันเป็นบ่อยเจ็บปวดและบางครั้งทำให้ผมรู้สึกที่ไม่แน่นอนถึงแม้จะกำลังหาเรื่องศรัทธาและความเชื่อมั่นในตัวเองและความสามารถของหนูเอง

ท้ายที่สุดอยู่กับ T1D ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับการจัดการการตัวเลข—มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการตามหาความสมดุล resilience และการยอมรับ สำหรับฉันเป็นครั้งแรกของผมขั้นตอนเป็นแฟนของฉันเป็นใครและบอกกับตัวเอง"ใช่ฉันต้องเป็นเบาหวานและฉันจะมีชีวิตที่ดีกับมันได้" และนั่นคือสิ่งที่ฉันทำจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ การเป็นคนไข้ตัวเองและเห็นสิ่งที่หลายคนอาจจะทำไม่ได้รูปร่างผมเข้าไปใน hardworking และเห็นใจครั้งที่สามปีกเรียนแพทย์ในวันนี้ ฉันยังคงมีบางอย่ากลัวแต่ฉันรู้ความแข็งแกร่งภายในผมและสนับสนุนของเราทั่วโลกเป็นเบาหวานเพราะติดองชุมชนจะช่วยผมเอาชนะอะไรเลย ฉันหวังว่าจะมีชีวิตชีวิตที่ดีสำหรับคนน้อย 10 ปีที่ฉันและเพื่อพวกคุณทั้งหมดของฉันถึงผู้รักเป็นเพื่อนกัน

ดังนั้นน้อยที่ยิ่งใหญ่

ไอรีน Cotroneo,อิตาลี

ทุกครั้งที่ผมมองของฉันฉีดอินซูลินปั๊มรถฉันคิดว่าเกี่ยวกับความจริงที่ว่ามันเป็นเหลือเชื่อเล็กธาตุที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเล็กน้อยและเปราะบางแต่ที่ยิ่งใหญ่และจำเป็นหรอก ใหญ่เพราะมันเป็นเรื่องแรกของฉันต้องการและมันเป็นครั้งที่สองแล้วที่หลักอักขระของชีวิตของฉันหลังจากตัวเอง บางครั้งฉันรู้สึกเหมือนไม่มีทางออกไปและผมจึงตื่นตระหนก. บางครั้งเป็นเบาหวานเป็นแค่คนธรรมดาทำงานหนักหรอก ฉันบ่อยการต่อสู้,แต่ฉันต่อไป มันคือมันว่ามันเป็นยังไง

ล่องหนองน้ำหนัก

Belma Tahto,บอสเนียและเฮอร์เซโกวินา

เรื่องราวของฉันขอเป็นเบาหวาน

เป็นเภสัชกฉันไปพบผู้คนที่อาศัยอยู่กับโรคเบาหวานทุกวัน ทุกเรื่องทุกคำถามความกลัวหรือหวังว่าพวกเขาแบ่งปันอกจากเครื่องหมายกับฉัน

เมื่อเวลาผ่านไป\n พระองฉันเรียนโรคเบาหวานไม่ใช่แค่ทางกายภาพสภาพแต่ก็ยังเป็นอารมณ์การเดินทางเดียวที่ต้องการความกล้าหาญ,ความอดทนและ resilience. เป็นตัวแพนเทอร์สอนฉันพยายามที่จะปิดพวกนี้อารมณ์เข้าไปในสี. นี่คือวิธีของฉันศิลปะเป็นจริงเกิด มันเป็นภาพแสดงของโรคเบาหวานและความวิตกกังวลเป็นผสมของความมืดและแสงสว่างการต่อสู้และความหวัง มันคงสะท้อนคนที่มองไม่เห็นด้านข้างของโรคเบาหวานที่ความวิตกกังวลที่ล่องหนองน้ำหนักของวามไม่แน่นอนแต่ยังเป็นคนที่แสงของหวังว่าไม่เคยจางหายไป.

ดังนั้นไม่ว่าจะผ่านของฉันทำงานเป็นเภสัชหรือผ่านทาสีและ brushstrokes ของฉันภารกิจยังเหมือนกันต้องช่วยเหลือที่จะเข้าใจและเพื่อข้อเสนอยสนับสนุน

ผ่านงานนี้สร้างขึ้นสำหรับ"นี่คือโรคเบาหวาน"การหาเสียง,ฉันอยากจะแสดงให้เห็นว่าความเห็นอกเห็นใจและเข้าใจฉันสามารถจะแสดงไม่ใช่แค่ผ่านยากแต่ก็ผ่านงานศิลปะ

เสียงภายใน

Nawelles ลา Rosa,อิตาลี

"เสียงภายใน"เกิดจากเงียบเพื่อฟังพวกนั้นเป็นใครอยู่กับโรคเบาหวานทุกวัน ข้างหลังทุกรกระทำของควบคุมการโกหกเป็นจักรวาลของความคิดความวิตกกังวลและอ่อนแอรวมทั้งความสมดุล มันเป็นเพื่อระลึกถึงพวกนั้นใครในความเงียบนใบหน้าของต่อสู้—กำลังเปลี่ยนแปลงวามเจ็บปวดเข้าไปในความกล้าหาญและ awareness.

เรื่องงานศิลปะที่สาปสะท้อนถึงภายใน dialogue ของพวกนั้นอยู่กับโรคเบาหวานเป็นเงื่อนมันเพิ่มพูนอกเหนือร่างกายและจะมาถึงเข้าไปในจิตใจ เสียง emerging รอบๆใบหน้า symbolise งอย่างต่อเนื่องความวิตกกังวลของความควบคุมความกลัวของทันใดนั้นเปลี่ยนแปลงและอ่อนแรงนั่นมาจากเสมอมีที่จะอยู่เตรียมพร้อม.
ในสงบสติหน้าที่ศูนย์กลางเราเห็นที่เงียบสงบพลังของพวกนั้นเป็นใครเลือกวันหลังจากวันที่ใบหน้าของเงื่อนไขกับ awareness และอย่างมีศักดิ์ศรีในความเปรียบต่างระหว่างความมืดและแสงสว่าง expresses คนภายในเส้นทางระหว่างทางอารมณ์ความวุ่นวายและการค้นหาสำหรับความสมดุล

มันเป็นการเชื้อเชิญจะดูออกเหนือการเจ็บป่วย—ต้องนึกได้ว่าคงไม่เห็นรึยังจะลึกซึ้งต่อสู้กันหลายอดทนและให้เปลี่ยนความกลัวเข้าไปใน resilience.

การเกิดใหม่จากความมืดมิด

ดิเอโก้ Berzagui,Brasil

"การเกิดใหม่จากความมืด"portrays การเดินทางของพวกนั้นเป็นใครอยู่กับโรคเบาหวานที่ใช้ชื่อย่อความมืดความกลัวและความเจ็บปวดท้อนให้เราเห็นในดวงตาแต่การระเบิดของสีจะบ่งบอกว่าการระเบิดจากใจเมื่อมีใครมาพบมันเป็นไปได้ที่จะอยู่เต็มที่ หัวใจที่หน้าอก symbolises ช endures แม้แต่หน้าของ limitation ขณะที่คนสารอินทรีย์นรูปร่างได้ลอกเลียน emerging จากหัวหน้าเป็นตัวแทนของความหวังวินัยและ blossoming ของชีวิตใหม่

ที่อัปเดตภาพหน้าปกเตือนเราว่าโรคเบาหวานยังไม่ถึงตอนจบแต่งการเชิญเพื่อปรับปรุแจ่งแจ้งว่าคุณจะ nourished โดย awareness แล้วและที่จะเกิดใหม่อยู่ในพิมพ์สี,ความสมดุลและ vitality.

ร้ายผมในวันหญิง

ลินดาอุปกรณ์การเรียแย่งผมวันนี้ผู้หญิง

เบาหวานสำหรับอายุ 33 ปีแล้วผมสูญเสียการมองเห็น ฉันเกษียณจากโรคซึมเศร้าและน่าสงสารสุขภาพของอยู่ที่ 55. ฉันเอางานศิลปะชั้นเรียนและตอนนี้ทำให้รอยและเห็นภาพต่างๆภายในพวกเขา โชคร้ายผมในวันคืนเมื่อมันไม่ถึงแต่รู้สึกว่าผมหรือในกรณีนี้เป็นเบาหวานเป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกคุณเนื่องจากทั้งหมดคือค่าคงที่ต้องจัดการเงื่อนไขนี้และทั้งหมดคือค่าคงที่พยายาม awareness และความโศกเศร้าที่สามารถจัดไม่สำคัญหรอกว่าคุณพยายาม

โรคเบาหวานมีเหตุให้ฉันเห็นการสูญเสียใจหัวใจบปัญหาเรื่องไตและระบบเส้นประสาทเสื่อมถอเหมือนอย่างที่ฉันต้องการฉีดอินซูลินอยู่ตลอดเวลา....ตอนนี้ฉันต้องเป็นอย่างต่อเนื่องจและนี่คือการเปลี่ยนชีวิตของฉัน

หายใจรดต้นคอของฉัน

เจมม่า Olivieri,อิตาลี

อยู่กับ 1 ประเภทโรคเบาหวานหมายถึงถือเป็นอย่างต่อเนื่องน้ำหนัก—เป็นการปรากฏตัวเสมออยู่ข้างหลังฉันหายใจรดต้นคอฉันแบบนี้ มันเป็นความวิตกกังวลของทุกมื้ออาหารทุกจำนวนทุกคืน มันไม่เคยจะออกจาก.

ฉันก็ต้องมีชีวิตอยู่กับมันตั้งแต่ 2019 และฉันยังคงเกลียดมันส่วนใหญ่ของเวลา มันรู้สึก invasive,หนักมาก—บางอย่างที่ขโมยสิ่งของอิสรภาพของฉันและคิดเปลี่ยนสีเปลี่ยนทุกช่วงเวลากับความวิตกกังวล มันทำให้ฉันโกรธบางครั้งนี้อย่างต่อเนื่องลมหายใจที่เตือนฉันว่าฉันไม่เคยเป็นอิสระ.

แต่ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถย้อนกลับไปได้แล้ว ทางเดียวที่ต่อไปคือต้องเดินไปเรื่อยๆกับมันอยู่ข้างหลังฉัน ไม่ใช่เป็นศัตรูนะแต่เป็นคนดื้อเดินทางเพื่อใครฉันค่อยๆเรียนรู้ที่จะอยู่กับหนึ่งใจหนึ่งก้าวต่อเวลา

ยังฉันขึ้น(กับฉีดอินซูลิน)

Lynda Browne-Bristov,บาร์บาดอส

เบาหวานพ่อได้สอนผมจะอยู่เคียงข้าเป็นเชนน้อยของความวิตกกังวล,ตัวเลขที่เข็มอะไรนะ-เงื่อนไขที่ highs และ lows. ในนี้เหมือนภาพถ่ายไม่ใช่ของฉันติดต่อด้วยมืออีกข้างมั่นคงกับคนอื่นถือเป็นพนักงานของน้ำตาลขี้เมานั่น blossoms เข้าไปในดอกไม้เลย ที่บานสะพรั่งคือการการเจริญเติบโตของ,ระดับความนุ่มนวลและหวังว่า;พนักงานของคลี่คลายแล้ว เป็นปากกาฉีดอินซูลินที่เหลือสะโพกฉันเป็นเครื่องเตือนความจำตลอดทมทุกข์ของฉันแต่ยังเป็นเพื่อนที่ subdues ความกลัวดังนั้นฉันสามารถเดินต่อไปข้างหน้ากับ positivity.

คนเป็นเบาหวานพ่อแม่

อิสเบลล์ Isa คริสติ Steineck,สวีเดน

ออกว่าจะให้ลูกของคุณเป็นยาทุกๆวันรู้ว่ามันมากเกินไปของมันอาจเป็นอันตรายและเหมือนกันน้อยอาจเป็นชีวิตกำลังคุกคามนะ นี่คือวันวามเป็นจริงสำหรับพ่อแม่ของเด็กอยู่กับประเภทที่ 1 คือ"โรคเบาหวาน"

การจัดการการฉีดอินซูลินเป็นที่ซับซ้อนและไม่ยอมหยุดทำงานหนักหรอก ข้างหลังทุกวางยานคือการคำนวณระวังหน่อ,อย่างต่อเนื่องตรวจสอบและลึกลงไปไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก และในขณะที่ถือทางการแพทย์วามรับผิดชอบพวกพ่อแม่ก็แค่พยายามเป็นคนธรรมดาแม่และพ่อ.

ในฐานะที่เป็นหมอฉันพบหลายของพวกนี้พ่อแม่ของในงานของฉันนะ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องการจะสร้างรูปวาด—เพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเขาก็ทำแต่แบบนี้แหล่ะ ฉันยังอยู่กับ 1 ประเภทโรคเบาหวานด้วยตัวเองและตอนที่ฉันยังเป็นเด็กมันเป็นของตัวเองพ่อแม่ของใคร shouldered นใหญ่เป็นภาระสำหรับฉัน

Octopodiabetes

Ayse Simge ซัลแมน,อิตาลี

เรื่องงานศิลปะที่สาป portrays ปลาหมึกยักษ์กับ 1 ประเภทโรคเบาหวานรับใช้ที่มีชีวิตชีวางอุปมาสำหรับ multitasking ธรรมชาติของอาศัยอยู่กับดร.ลอว์สันป่วย แต่ละค octopodiabetes นแปดอาวุธถือเป็นเบาหวานอุปกรณ์ symbolizing งอย่างต่อเนื่องการแสดงแล้วโรคจิตที่โหลดมันมากับการจัดการการพิมพ์ 1 คือ"โรคเบาหวาน" Octopodiabetes ใส่หมวกสีน้ำเงินและโบยบินในอวกาศ-เหมือนเบื้องหลัง สีฟ้าใส่หมวกไม่ใช่แค่เป็นตัวแทนขอ T1DM awareness แต่ก็ยังจะอ้างอิงไปยัง"สีน้ำเงินหมวก"ออกจากหลังคิดว่าหมวกสอนเทคนิคเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรผู้ที่สะท้อนและการควบคุมการคิดการประมวลผล

ฉันเชื่อว่า 1 ประเภทเบาหวานพ่อได้สอนผมมาตั้งแต่วัยเด็กของฉัน วันนี้เป็นครูสอนฉันรู้สึกเหมือนฉันต้องสอนนักเรียนของฉันและคนอื่นอะไร 1 ประเภทโรคเบาหวานคืออะไรมันไม่ใช่เพื่อเลี้ยง awareness โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาถามเรื่องของฉันเป็นอุปกรณ์. ผ่านมันงานศิลปะที่สาปฉันอยากจะแสดงออกอย่างไรกับผู้คนกับประเภท 1 เป็นเบาหวานนำมายังความวิตกกังวลและความซับซ้อนกับ resilience,adaptability และ mindful awareness.

'เช้าวันหนึ่งเมื่อฉันตื่นขึ้นจากปัญหาความฝันฉันพบว่าตัวเองอลี่ยนไปในอวกาศให้เป็น versatile ปลาหมึกยักษ์" (เป็น rephrased อ้างอิงไป Franz Kafka เป็น Metamorphosis*)